sexta-feira, 31 de outubro de 2014

Thai KJV, ยอห์น 6 (John 6)


1   ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้พระเยซูก็เสด็จไปข้ามทะเลกาลิลี คือทะเลทิเบเรียส
2   คนเป็นอันมากได้ตามพระองค์ไป เพราะเขาเหล่านั้นได้เห็นการอัศจรรย์ที่พระองค์ได้ทรงกระทำต่อบรรดาคนป่วย
3   พระเยซูเสด็จขึ้นไปบนภูเขาและประทับกับเหล่าสาวกของพระองค์ที่นั่น
4   ขณะนั้นใกล้จะถึงปัสกาซึ่งเป็นเทศกาลเลี้ยงของพวกยิวแล้ว
5   เมื่อ พระเยซูทรงเงยพระพักตร์ทอดพระเนตรและเห็นคนเป็นอันมากพากันมาหาพระองค์ พระองค์จึงตรัสกับฟีลิปว่า "เราจะซื้ออาหารที่ไหนให้คนเหล่านี้กินได้"
6   พระองค์ตรัสอย่างนั้นเพื่อจะลองใจฟีลิป เพราะพระองค์ทรงทราบแล้วว่าพระองค์จะทรงกระทำประการใด
7   ฟีลิปทูลตอบพระองค์ว่า "สองร้อยเหรียญเดนาริอันก็ไม่พอซื้ออาหารให้เขากินกันคนละเล็กละน้อย"
8   สาวกคนหนึ่งของพระองค์คืออันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตรทูลพระองค์ว่า
9   "ที่นี่มีเด็กชายคนหนึ่งมีขนมข้าวบาร์เลย์ห้าก้อนกับปลาเล็กๆสองตัว แต่เท่านั้นจะพออะไรกับคนมากอย่างนี้"
10  พระเยซูตรัสว่า "ให้คนทั้งปวงนั่งลงเถิด" ที่นั่นมีหญ้ามาก คนเหล่านั้นจึงนั่งลง นับแต่ผู้ชายได้ประมาณห้าพันคน
11  แล้ว พระเยซูก็ทรงหยิบขนมปังนั้น และเมื่อขอบพระคุณแล้ว ก็ทรงแจกแก่พวกสาวก และพวกสาวกแจกแก่บรรดาคนที่นั่งอยู่นั้น และให้ปลาด้วยตามที่เขาปรารถนา
12  เมื่อเขาทั้งหลายกินอิ่มแล้วพระองค์ตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า "จงเก็บเศษอาหารที่เหลือไว้ เพื่อไม่ให้มีสิ่งใดเสียไป"
13  เขาจึงเก็บเศษขนมข้าวบาร์เลย์ห้าก้อนซึ่งเหลือจากที่คนทั้งหลายได้กินแล้วนั้น ใส่กระบุงได้สิบสองกระบุงเต็ม
14  เมื่อ คนเหล่านั้นได้เห็นการอัศจรรย์ซึ่งพระเยซูได้ทรงกระทำ เขาก็พูดกันว่า "แท้จริงท่านผู้นี้เป็นศาสดาพยากรณ์นั้นที่ทรงกำหนดให้เข้ามาในโลก"
15  เมื่อพระเยซูทรงทราบว่า เขาทั้งหลายจะมาจับพระองค์ไปตั้งให้เป็นกษัตริย์ พระองค์ก็เสด็จไปที่ภูเขาอีกแต่ลำพัง
16  พอค่ำลงเหล่าสาวกของพระองค์ก็ได้ลงไปที่ทะเล
17  แล้วลงเรือข้ามฟากไปยังเมืองคาเปอรนาอุม มืดแล้วแต่พระเยซูก็ยังมิได้เสด็จไปถึงเขา
18  ทะเลก็กำเริบขึ้นเพราะลมพัดกล้า
19  เมื่อเขาทั้งหลายตีกรรเชียงไปได้ประมาณห้าหกกิโลเมตร เขาก็เห็นพระเยซูเสด็จดำเนินมาบนทะเลใกล้เรือ เขาต่างก็ตกใจกลัว
20  แต่พระองค์ตรัสแก่เขาว่า "นี่เป็นเราเอง อย่ากลัวเลย"
21  ดังนั้นเขาจึงรับพระองค์ขึ้นเรือด้วยความเต็มใจ แล้วทันใดนั้นเรือก็ถึงฝั่งที่เขาจะไปนั้น
22  วัน รุ่งขึ้น เมื่อคนที่อยู่ฝั่งข้างโน้นเห็นว่าไม่มีเรืออื่นที่นั่น เว้นแต่ลำที่เหล่าสาวกของพระองค์ลงไปเพียงลำเดียว และเห็นว่าพระเยซูมิได้เสด็จลงเรือลำนั้นไปกับเหล่าสาวก แต่เหล่าสาวกของพระองค์ไปตามลำพังเท่านั้น
23  (แต่มีเรือลำอื่นมาจากทิเบเรียส ใกล้สถานที่ที่เขาได้กินขนมปัง หลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงขอบพระคุณแล้ว)
24  เหตุฉะนั้นเมื่อประชาชนเห็นว่า พระเยซูและเหล่าสาวกไม่ได้อยู่ที่นั่น เขาจึงลงเรือไปและตามหาพระเยซูที่เมืองคาเปอรนาอุม
25  ครั้นเขาได้พบพระองค์ที่ฝั่งทะเลข้างโน้นแล้ว เขาทั้งหลายทูลพระองค์ว่า "รับบี ท่านมาที่นี่เมื่อไร"
26  พระ เยซูตรัสตอบเขาว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ท่านทั้งหลายตามหาเรามิใช่เพราะได้เห็นการอัศจรรย์นั้น แต่เพราะได้กินขนมปังอิ่ม
27  อย่า ขวนขวายหาอาหารที่ย่อมเสื่อมสูญไป แต่จงหาอาหารที่ดำรงอยู่ถึงชีวิตนิรันดร์ซึ่งบุตรมนุษย์จะให้แก่ท่าน เพราะพระเจ้าคือพระบิดาได้ทรงประทับตรามอบอำนาจแก่พระบุตรแล้ว"
28  แล้วเขาทั้งหลายก็ทูลพระองค์ว่า "ข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องทำประการใด จึงจะทำงานของพระเจ้าได้"
29  พระเยซูตรัสตอบเขาว่า "งานของพระเจ้านั้นคือการที่ท่านเชื่อในท่านที่พระองค์ทรงใช้มานั้น"
30  เขา ทั้งหลายจึงทูลพระองค์ว่า "ถ้าเช่นนั้น ท่านจะกระทำหมายสำคัญอะไร เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะเห็นและเชื่อในท่าน ท่านจะกระทำการอะไรบ้าง
31  บรรพบุรุษของข้าพเจ้าทั้งหลายได้กินมานาในถิ่นทุรกันดารนั้น ตามที่มีคำเขียนไว้ว่า `ท่านได้ให้เขากินอาหารจากสวรรค์'"
32  พระ เยซูจึงตรัสกับเขาว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า มิใช่โมเสสที่ให้อาหารจากสวรรค์นั้นแก่ท่าน แต่พระบิดาของเราประทานอาหารแท้ซึ่งมาจากสวรรค์ให้แก่ท่านทั้งหลาย
33  เพราะว่าอาหารของพระเจ้านั้น คือท่านที่ลงมาจากสวรรค์ และประทานชีวิตให้แก่โลก"
34  เขาทั้งหลายจึงทูลพระองค์ว่า "พระองค์เจ้าข้า โปรดให้อาหารนั้นแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายเสมอไปเถิด"
35  พระเยซูตรัสกับเขาว่า "เราเป็นอาหารแห่งชีวิต ผู้ที่มาหาเราจะไม่หิวอีก และผู้ที่เชื่อในเราจะไม่กระหายอีกเลย
36  แต่เราได้บอกท่านทั้งหลายแล้วว่า ท่านได้เห็นเราแล้วแต่ก็ไม่เชื่อ
37  สารพัดที่พระบิดาทรงประทานแก่เราจะมาสู่เรา และผู้ที่มาหาเรา เราก็จะไม่ทิ้งเขาเลย
38  เพราะว่าเราได้ลงมาจากสวรรค์ มิใช่เพื่อกระทำตามความประสงค์ของเราเอง แต่เพื่อกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ผู้ทรงใช้เรามา
39  และ พระประสงค์ของพระบิดาผู้ทรงใช้เรามานั้น ก็คือให้เรารักษาบรรดาผู้ที่พระองค์ได้ทรงมอบไว้กับเรา มิให้หายไปสักคนเดียว แต่ให้ฟื้นขึ้นมาในวันที่สุด
40  เพราะ นี่แหละเป็นพระประสงค์ของผู้ที่ทรงใช้เรามานั้น ที่จะให้ทุกคนที่เห็นพระบุตร และเชื่อในพระบุตรได้มีชีวิตนิรันดร์ และเราจะให้ผู้นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย"
41  พวกยิวจึงบ่นพึมพำกันเรื่องพระองค์เพราะพระองค์ตรัสว่า "เราเป็นอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์"
42  เขาทั้งหลายว่า "คนนี้เป็นเยซูลูกชายของโยเซฟมิใช่หรือ พ่อแม่ของเขาเราก็รู้จัก เหตุใดคนนี้จึงพูดว่า `เราได้ลงมาจากสวรรค์'"
43  พระเยซูจึงตรัสตอบเขาเหล่านั้นว่า "อย่าบ่นกันเลย
44  ไม่มีผู้ใดมาถึงเราได้นอกจากพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาจะทรงชักนำให้เขามา และเราจะให้ผู้นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย
45  มี คำเขียนไว้ในคัมภีร์ศาสดาพยากรณ์ว่า `ทุกคนจะเรียนรู้จากพระเจ้า' เหตุฉะนั้นทุกคนที่ได้ยินได้ฟัง และได้เรียนรู้จากพระบิดาก็มาถึงเรา
46  ไม่มีผู้ใดได้เห็นพระบิดา นอกจากท่านที่มาจากพระเจ้า ท่านนั้นแหละได้เห็นพระบิดาแล้ว
47  เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ผู้ที่เชื่อในเราก็มีชีวิตนิรันดร์
48  เราเป็นอาหารแห่งชีวิตนั้น
49  บรรพบุรุษของท่านทั้งหลายได้กินมานาในถิ่นทุรกันดารและสิ้นชีวิต
50  แต่นี่เป็นอาหารที่ลงมาจากสวรรค์ เพื่อให้ผู้ที่ได้กินแล้วไม่ตาย
51  เรา เป็นอาหารที่ธำรงชีวิตซึ่งลงมาจากสวรรค์ ถ้าผู้ใดกินอาหารนี้ ผู้นั้นจะมีชีวิตนิรันดร์ และอาหารที่เราจะให้เพื่อเป็นชีวิตของโลกนั้นก็คือเนื้อของเรา"
52  แล้วพวกยิวก็ทุ่มเถียงกันว่า "ผู้นี้จะเอาเนื้อของเขาให้เรากินได้อย่างไร"
53  พระ เยซูจึงตรัสกับเขาว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านไม่กินเนื้อและดื่มโลหิตของบุตรมนุษย์ ท่านก็ไม่มีชีวิตในตัวท่าน
54  ผู้ที่กินเนื้อและดื่มโลหิตของเราก็มีชีวิตนิรันดร์ และเราจะให้ผู้นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย
55  เพราะว่าเนื้อของเราเป็นอาหารแท้และโลหิตของเราก็เป็นของดื่มแท้
56  ผู้ที่กินเนื้อและดื่มโลหิตของเรา ผู้นั้นก็อยู่ในเราและเราอยู่ในเขา
57  พระบิดาผู้ทรงดำรงพระชนม์ได้ทรงใช้เรามาและเรามีชีวิตเพราะพระบิดานั้นฉันใด ผู้ที่กินเรา ผู้นั้นก็จะมีชีวิตเพราะเราฉันนั้น
58  นี่แหละเป็นอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์ ไม่เหมือนกับมานาที่พวกบรรพบุรุษของท่านได้กินและสิ้นชีวิต ผู้ที่กินอาหารนี้จะมีชีวิตนิรันดร์"
59  คำเหล่านี้พระองค์ได้ตรัสในธรรมศาลา ขณะที่พระองค์ทรงสั่งสอนอยู่ที่เมืองคาเปอรนาอุม
60  ดังนั้นเมื่อเหล่าสาวกของพระองค์หลายคนได้ฟังเช่นนั้นก็พูดว่า "ถ้อยคำเหล่านี้ยากนัก ใครจะฟังได้"
61  เมื่อพระเยซูทรงทราบเองว่าเหล่าสาวกของพระองค์บ่นถึงเรื่องนั้น พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า "เรื่องนี้ทำให้ท่านทั้งหลายลำบากใจหรือ
62  ถ้าท่านจะได้เห็นบุตรมนุษย์เสด็จขึ้นไปยังที่ที่ท่านอยู่แต่ก่อนนั้น ท่านจะว่าอย่างไร
63  จิตวิญญาณเป็นที่ให้มีชีวิต ส่วนเนื้อหนังไม่มีประโยชน์อันใด ถ้อยคำซึ่งเราได้กล่าวกับท่านทั้งหลายนั้น เป็นจิตวิญญาณและเป็นชีวิต
64  แต่ในพวกท่านมีบางคนที่ไม่เชื่อ" เพราะพระเยซูทรงทราบแต่แรกว่าผู้ใดไม่เชื่อ และเป็นผู้ใดที่จะทรยศพระองค์
65  และ พระองค์ตรัสว่า "เหตุฉะนั้นเราจึงได้บอกท่านทั้งหลายว่า `ไม่มีผู้ใดจะมาถึงเราได้ นอกจากพระบิดาของเราจะทรงโปรดประทานให้ผู้นั้น'"
66  ตั้งแต่นั้นมาสาวกของพระองค์หลายคนก็ท้อถอยไม่ติดตามพระองค์อีกต่อไป
67  พระเยซูตรัสกับสิบสองคนนั้นว่า "ท่านทั้งหลายก็จะจากเราไปด้วยหรือ"
68  ซีโมนเปโตรทูลตอบพระองค์ว่า "พระองค์เจ้าข้า พวกข้าพระองค์จะจากไปหาผู้ใดเล่า พระองค์มีถ้อยคำซึ่งให้มีชีวิตนิรันดร์
69  และข้าพระองค์ทั้งหลายก็เชื่อและแน่ใจแล้วว่า พระองค์ทรงเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงดำรงพระชนม์"
70  พระเยซูตรัสตอบเขาว่า "เราเลือกพวกท่านสิบสองคนมิใช่หรือ และคนหนึ่งในพวกท่านเป็นมารร้าย"
71  พระองค์ทรงหมายถึงยูดาสอิสคาริโอทบุตรชายซีโมน เพราะว่าเขาเป็นผู้ที่จะทรยศพระองค์ คือคนหนึ่งในอัครสาวกสิบสองคน

http://www.jesus-army.com/cgi-bin/bible/bible.cgi?BIBLE=Thai+KJV&BOOK=43&SEARCH=++&CASE=ON&HILITE=ON&FIRST=OK&R1=I&CHAP=6&SUBMIT=Read

REFLEXÃO

 
Romanos 5:1-11

  Sendo, pois, justificados pela fé, temos paz com Deus por nosso Senhor Jesus Cristo; pelo qual também temos entrada pela fé a esta graça, na qual estamos firmes; e nos gloriamos na esperança da glória de Deus. E não somente isto, mas também nos gloriamos nas tribulações, sabendo que a tribulação produz a paciência; e a paciência, a experiência; e a experiência, a esperança. E a esperança não traz confusão, porquanto o amor de Deus está derramado em nosso coração pelo Espírito Santo que nos foi dado. Porque Cristo, estando nós ainda fracos, morreu a seu tempo pelos ímpios. Porque apenas alguém morrerá por um justo; pois poderá ser que pelo bom alguém ouse morrer. Mas Deus prova o seu amor para conosco em que Cristo morreu por nós, sendo nós ainda pecadores. Logo, muito mais agora, sendo justificados pelo seu sangue, seremos por ele salvos da ira. Porque, se nós, sendo inimigos, fomos reconciliados com Deus pela morte de seu Filho, muito mais, estando já reconciliados, seremos salvos pela sua vida. E não somente isto, mas também nos gloriamos em Deus por nosso Senhor Jesus Cristo, pelo qual agora alcançamos a reconciliação.

 
Deus e você, amigos. Você em paz! Como? Por causa do sacrifício de Jesus. Sim, somente Cristo pode nos dar paz e salvação. Somente Cristo, pela graça: “pela sua graça e sem exigir nada, Deus aceita todos por meio de Cristo Jesus, que os salva” (Rm 3.24). Somente Cristo, pela fé: “Foi Cristo quem nos deu, por meio da nossa fé, esta vida na graça de Deus” (Rm 5.2). Somente Cristo, revelado nas Escrituras (a Bíblia) “as quais lhe podem dar a sabedoria que leva à salvação, por meio da fé em Cristo Jesus” (2Tm 3.15). Somente Cristo! Por isso, junte-se à Igreja de todos os tempos e dê glória somente a Deus: “Aleluia! A salvação, a glória e o poder pertencem ao nosso Deus!” (Ap 19.1).

Oração: Deus Pai, Filho e Espírito Santo, eu te louvo por me reconciliares contigo, por sua graça. Te louvo pelo presente da fé em Jesus e por tua Palavra que releva o teu maravilhoso plano de salvação. Amém.

 http://5minutoscomjesus.blogspot.com.br/2014/10/somente.html

PONHA TUDO NAS MÃOS DE DEUS: MARTINHO LUTERO


A CAUSA É TUA, SENHOR: MARTINHO LUTERO


READING PSALMS (KING JAMES VERSION/ALMEIDA REVISTA E CORRIGIDA)

PSALM 19

To the chief Musician, A Psalm of David.

1 THE heavens declare the glory of God; and the firmament
sheweth his handywork.

2 Day unto day uttereth speech, and night unto night
sheweth knowledge.

3 There is no speech nor language, where their voice is not
heard.

4 Their line is gone out through all the earth, and their
words to the end of the world. In them hath he set a
tabernacle for the sun,

5 Which is as a bridegroom coming out of his chamber, and
rejoiceth as a strong man to run a race.

6 His going forth is from the end of the heaven, and his
circuit unto the ends of it: and there is nothing hid from the
heat thereof.

7 The law of the LORD is perfect, converting the soul: the
testimony of the LORD is sure, making wise the simple.

8 The statutes of the LORD are right, rejoicing the heart: the
commandment of the LORD is pure, enlightening the eyes.

9 The fear of the LORD is clean, enduring for ever: the
judgments of the LORD are true and righteous altogether.

10 More to be desired are they than gold, yea, than much
fine gold: sweeter also than honey and the honeycomb.

11 Moreover by them is thy servant warned: and in keeping
of them there is great reward.

12 Who can understand his errors? cleanse thou me from
secret faults.

13 Keep back thy servant also from presumptuous sins; let
them not have dominion over me: then shall I be upright,
and I shall be innocent from the great transgression.

14 Let the words of my mouth, and the meditation of my
heart, be acceptable in thy sight, O LORD, my strength, and
my redeemer.

Salmos 19.1   Os céus manifestam a glória de Deus e o firmamento anuncia a obra das suas mãos.

19.2   Um dia faz declaração a outro dia, e uma noite mostra sabedoria a outra noite.

19.3   Sem linguagem, sem fala, ouvem-se as suas vozes

19.4   em toda a extensão da terra, e as suas palavras, até ao fim do mundo. Neles pôs uma tenda para o sol,

19.5   que é qual noivo que sai do seu tálamo e se alegra como um herói a correr o seu caminho.

19.6   A sua saída é desde uma extremidade dos céus, e o seu curso, até à outra extremidade deles; e nada se furta ao seu calor.

19.7   A lei do SENHOR é perfeita e refrigera a alma; o testemunho do SENHOR é fiel e dá sabedoria aos símplices.

19.8   Os preceitos do SENHOR são retos e alegram o coração; o mandamento do SENHOR é puro e alumia os olhos.

19.9   O temor do SENHOR é limpo e permanece eternamente; os juízos do SENHOR são verdadeiros e justos juntamente.

19.10   Mais desejáveis são do que o ouro, sim, do que muito ouro fino; e mais doces do que o mel e o licor dos favos.

19.11   Também por eles é admoestado o teu servo; e em os guardar há grande recompensa.

19.12   Quem pode entender os próprios erros? Expurga-me tu dos que me são ocultos.

19.13   Também da soberba guarda o teu servo, para que se não assenhoreie de mim; então, serei sincero e ficarei limpo de grande transgressão.

19.14   Sejam agradáveis as palavras da minha boca e a meditação do meu coração perante a tua face, SENHOR, rocha minha e libertador meu!

DIOS TE CUIDARÁ


O PRESENTE DE DEUS: Martinho Lutero (1483-1546)



 
[...] Quando o Senhor nosso Deus nos dá algo, o dá não somente por causa de sua paciência, não somente por ser o administrador da justiça, mas sim por razão dessa virtude suprema que é o amor. Isso deve despertar nos corações humanos uma nova vida, tirar do meio deles toda tristeza, e atrair todos os olhares até o amor abismal que habita no coração de Deus - Ele, o doador máximo, doa impulsionado pela mais elevada virtude, e essa virtude confere à dádiva seu caráter tão precioso como dom que provem do amor. Quando nesse dom intervém o coração, se pode dizer “quanto aprecio esse presente, porque vejo que é de coração!” Não é tanto o presente em si que tomamos em conta, mas sim o afeto com que foi feito, o “coração”: isso é o que dá seu verdadeiro valor.

[...]

Porem existe algo mais que devemos tomar em conta: Deus conceitua sua dádiva não como um pagamento ou uma recompensa a que tenhamos um direito, mas sim realmente como um dom. Não nos foi emprestada, nem há que pagá-la, tampouco se fala de um esquema. O único que há que se fazer é estender a mão. Oh Senhor, tem piedade de nós que somos tão duros para crer-lhe! Deus quer dar-lhe seu dom não só para tocá-lo timidamente, mas sim o quer dar a você de verdade, não como prêmio, mas sim como propriedade sua. Você não tem mais que o fazer que não seja aceitá-lo.

[...]

Pois assim como Deus é o doador por meio do amor, nós somos os receptadores por meio da fé.

[...]

Dessa maneira o dom é dado por amor e recebido por fé. Se você crê isso: “De tal maneira amou Deus ao mundo, que há dado a seu Filho Unigênito, para que todo aquele que Nele crê não se perda, mas tenha a vida eterna”, então com toda certeza é salvo e bem-aventurado – porque o dom é demasiadamente grande como para duvidar-se da capacidade de tragar a morte. Como o jogar uma gotinha d’água nas chamas de um forno, assim é o pecado de todo o mundo comparado com essa dádiva. Nem bem o pecado entre em contato com Cristo, já fica também extinguido, como se extingue uma chispa de fogo quando essa cai no mar. Mas isso só acontece quando alguém se apropria desse tesouro mediante a fé e coloca em Cristo toda sua confiança. Isso é o que nos dize o texto: “De tal maneira Deus amou o mundo”. Palavras áureas, palavras de vida! Queira Deus que possamos captá-las! Pois ao que pensa nessas palavras, nenhum diabo lhe pode assustar – tem que ter o coração repleto de alegria e dizer: “Tenho a teu Filho, e como testemunha me tem dado alem disso o Evangelho, quer dizer, Tua própria palavra. Já não há engano possível. O creio, Senhor, e sei que mais não tenho que fazer. Ou, se duvido, concede-me Tua graça para que eu o creia” Assim pois, aprenda cada qual crer com mais e mais firmeza – porque o crer é indispensável para receber. E dessa maneira o homem chega a ser feliz e alegre, de modo que com gosto fará tudo e padecerá tudo, porque sabe que possui um Deus que lhe é propício.

O Presente de Deus. Martinho Lutero (1483-1546).
www.projetoryle.com.br

DIA 31 DE OUTUBRO: DIA DA REFORMA PROTESTANTE


quinta-feira, 30 de outubro de 2014

PSALM 1 (GERMAN- MARTIN LUTHER TRANSLATION)


1   Wohl dem, der nicht wandelt im Rat der Gottlosen noch tritt auf den Weg Sünder noch sitzt, da die Spötter sitzen,
2   sondern hat Lust zum Gesetz des HERRN und redet von seinem Gesetz Tag und Nacht!
3   Der ist wie ein Baum, gepflanzt an den Wasserbächen, der seine Frucht bringt zu seiner Zeit, und seine Blätter verwelken nicht; und was er macht, das gerät wohl.
4   Aber so sind die Gottlosen nicht, sondern wie Spreu, die der Wind verstreut.
5   Darum bleiben die Gottlosen nicht im Gericht noch die Sünder in der Gemeinde der Gerechten.
6   Denn der HERR kennt den Weg der Gerechten; aber der Gottlosen Weg vergeht.

 http://www.jesus-army.com/cgi-bin/bible/bible.cgi?BIBLE=German+Luther+%281912%29&BOOK=19&SEARCH=++&CASE=ON&HILITE=ON&FIRST=OK&R1=I&CHAP=1&SUBMIT=Read

READING PSALMS (KING JAMES VERSION/ALMEIDA REVISTA E CORRIGIDA)


PSALM 18

To the chief Musician, A Psalm of David, the servant of the LORD, who spake unto the LORD the
words of this song in the day that the LORD delivered him from the hand of all his enemies, and
from the hand of Saul: And he said,

1 I WILL love thee, O LORD, my strength.

2 The LORD is my rock, and my fortress, and my deliverer;
my God, my strength, in whom I will trust; my buckler, and
the horn of my salvation, and my high tower.

3 I will call upon the LORD, who is worthy to be praised: so
shall I be saved from mine enemies.

4 The sorrows of death compassed me, and the floods of
ungodly men made me afraid.

5 The sorrows of hell compassed me about: the snares of
death prevented me.

6 In my distress I called upon the LORD, and cried unto my
God: he heard my voice out of his temple, and my cry came
before him, even into his ears.

7 Then the earth shook and trembled; the foundations also
of the hills moved and were shaken, because he was wroth.

8 There went up a smoke out of his nostrils, and fire out of
his mouth devoured: coals were kindled by it.

9 He bowed the heavens also, and came down: and
darkness was under his feet.

10 And he rode upon a cherub, and did fly: yea, he did fly
upon the wings of the wind.

11 He made darkness his secret place; his pavilion round
about him were dark waters and thick clouds of the skies.

12 At the brightness that was before him his thick clouds
passed, hail stones and coals of fire.

13 The LORD also thundered in the heavens, and the
Highest gave his voice; hail stones and coals of fire.

14 Yea, he sent out his arrows, and scattered them; and he
shot out lightnings, and discomfited them.

15 Then the channels of waters were seen, and the
foundations of the world were discovered at thy rebuke, O
LORD, at the blast of the breath of thy nostrils.

16 He sent from above, he took me, he drew me out of
many waters.

17 He delivered me from my strong enemy, and from them
which hated me: for they were too strong for me.
18 They prevented me in the day of my calamity: but the
LORD was my stay.

19 He brought me forth also into a large place; he delivered
me, because he delighted in me.

20 The LORD rewarded me according to my righteousness;
according to the cleanness of my hands hath he
recompensed me.

21 For I have kept the ways of the LORD, and have not
wickedly departed from my God.

22 For all his judgments were before me, and I did not put
away his statutes from me.

23 I was also upright before him, and I kept myself from
mine iniquity.

24 Therefore hath the LORD recompensed me according to
my righteousness, according to the cleanness of my hands
in his eyesight.

25 With the merciful thou wilt shew thyself merciful; with
an upright man thou wilt shew thyself upright;

26 With the pure thou wilt shew thyself pure; and with the
froward thou wilt shew thyself froward.

27 For thou wilt save the afflicted people; but wilt bring
down high looks.

28 For thou wilt light my candle: the LORD my God will
enlighten my darkness.

29 For by thee I have run through a troop; and by my God
have I leaped over a wall.

30 As for God, his way is perfect: the word of the LORD is
tried: he is a buckler to all those that trust in him.

31 For who is God save the LORD? or who is a rock save
our God?

32 It is God that girdeth me with strength, and maketh my
way perfect.

33 He maketh my feet like hinds’ feet, and setteth me upon
my high places.

34 He teacheth my hands to war, so that a bow of steel is
broken by mine arms.

35 Thou hast also given me the shield of thy salvation: and
thy right hand hath holden me up, and thy gentleness hath
made me great.

36 Thou hast enlarged my steps under me, that my feet did
not slip.

37 I have pursued mine enemies, and overtaken them:
neither did I turn again till they were consumed.

38 I have wounded them that they were not able to rise:
they are fallen under my feet.

39 For thou hast girded me with strength unto the battle:
thou hast subdued under me those that rose up against me.

40 Thou hast also given me the necks of mine enemies; that
I might destroy them that hate me.

41 They cried, but there was none to save them: even unto
the LORD, but he answered them not.

42 Then did I beat them small as the dust before the wind: I
did cast them out as the dirt in the streets.

43 Thou hast delivered me from the strivings of the people;
and thou hast made me the head of the heathen: a people
whom I have not known shall serve me.

44 As soon as they hear of me, they shall obey me: the
strangers shall submit themselves unto me.

45 The strangers shall fade away, and be afraid out of their
close places.

46 The LORD liveth; and blessed be my rock; and let the
God of my salvation be exalted.

47 It is God that avengeth me, and subdueth the people
under me.

48 He delivereth me from mine enemies: yea, thou liftest
me up above those that rise up against me: thou hast
delivered me from the violent man.

49 Therefore will I give thanks unto thee, O LORD, among
the heathen, and sing praises unto thy name.

50 Great deliverance giveth he to his king; and sheweth
mercy to his anointed, to David, and to his seed for
evermore.

Salmos
18.1   Eu te amarei do coração, ó SENHOR, fortaleza minha.

18.2   O SENHOR é o meu rochedo, e o meu lugar forte, e o meu libertador; o meu Deus, a minha fortaleza, em quem confio; o meu escudo, a força da minha salvação e o meu alto refúgio.

18.3   Invocarei o nome do SENHOR, que é digno de louvor, e ficarei livre dos meus inimigos.

18.4   Cordéis de morte me cercaram, e torrentes de impiedade me assombraram.

18.5   Cordas do inferno me cingiram, laços de morte me surpreenderam.

18.6   Na angústia, invoquei ao SENHOR e clamei ao meu Deus; desde o seu templo ouviu a minha voz e aos seus ouvidos chegou o meu clamor perante a sua face.

18.7   Então, a terra se abalou e tremeu; e os fundamentos dos montes também se moveram e se abalaram, porquanto se indignou.

18.8   Do seu nariz subiu fumaça, e da sua boca saiu fogo que consumia; carvões se acenderam dele.

18.9   Abaixou os céus e desceu, e a escuridão estava debaixo de seus pés.

18.10   E montou num querubim e voou; sim, voou sobre as asas do vento.

18.11   Fez das trevas o seu lugar oculto; o pavilhão que o cercava era a escuridão das águas e as nuvens dos céus.

18.12   Ao resplendor da sua presença as nuvens se espalharam, e a saraiva, e as brasas de fogo.

18.13   E o SENHOR trovejou nos céus; o Altíssimo levantou a sua voz; e havia saraiva e brasas de fogo.

18.14   Despediu as suas setas e os espalhou; multiplicou raios e os perturbou.

18.15   Então, foram vistas as profundezas das águas, e foram descobertos os fundamentos do mundo; pela tua repreensão, SENHOR, ao soprar das tuas narinas.

18.16   Enviou desde o alto e me tomou; tirou-me das muitas águas.

18.17   Livrou-me do meu inimigo forte e dos que me aborreciam, pois eram mais poderosos do que eu.

18.18   Surpreenderam-me no dia da minha calamidade; mas o SENHOR foi o meu amparo.

18.19   Trouxe-me para um lugar espaçoso; livrou-me, porque tinha prazer em mim.

18.20   Recompensou-me o SENHOR conforme a minha justiça e retribuiu-me conforme a pureza das minhas mãos.

18.21   Porque guardei os caminhos do SENHOR e não me apartei impiamente do meu Deus.

18.22   Porque todos os seus juízos estavam diante de mim, e não rejeitei os seus estatutos.

18.23   Também fui sincero perante ele e me guardei da minha iniquidade.

18.24   Pelo que me retribuiu o SENHOR conforme a minha justiça, conforme a pureza de minhas mãos perante os seus olhos.

18.25   Com o benigno te mostrarás benigno; e com o homem sincero te mostrarás sincero;

18.26   com o puro te mostrarás puro; e com o perverso te mostrarás indomável.

18.27   Porque tu livrarás o povo aflito e abaterás os olhos altivos.

18.28   Porque tu acenderás a minha candeia; o SENHOR, meu Deus, alumiará as minhas trevas.

18.29   Porque contigo entrei pelo meio de um esquadrão e com o meu Deus saltei uma muralha.

18.30   O caminho de Deus é perfeito; a palavra do SENHOR é provada; é um escudo para todos os que nele confiam.

18.31   Porque, quem é Deus senão o SENHOR? E quem é rochedo senão o nosso Deus?

18.32   Deus é o que me cinge de força e aperfeiçoa o meu caminho.

18.33   Faz os meus pés como os das cervas e põe-me nas minhas alturas.

18.34   Adestra as minhas mãos para o combate, de sorte que os meus braços quebraram um arco de cobre.

18.35   Também me deste o escudo da tua salvação; a tua mão direita me susteve, e a tua mansidão me engrandeceu.

18.36   Alargaste os meus passos e os meus artelhos não vacilaram.

18.37   Persegui os meus inimigos e os alcancei; não voltei, senão depois de os ter consumido.

18.38   Atravessei-os, de sorte que não se puderam levantar; caíram debaixo dos meus pés.

18.39   Pois me cingiste de força para a peleja; fizeste abater debaixo de mim aqueles que contra mim se levantaram.

18.40   Deste-me também o pescoço dos meus inimigos, para que eu pudesse destruir os que me aborrecem.

18.41   Clamaram, mas não houve quem os livrasse; até ao SENHOR, mas ele não lhes respondeu.

18.42   Então, os esmiucei como o pó diante do vento; deitei-os fora como a lama das ruas.

18.43   Livraste-me das contendas do povo e me fizeste cabeça das nações; um povo que não conheci me servirá.

18.44   Em ouvindo a minha voz, me obedecerão; os estranhos se submeterão a mim.

18.45   Os estranhos decairão e terão medo nas suas fortificações.

18.46   O SENHOR vive; e bendito seja o meu rochedo, e exaltado seja o Deus da minha salvação.

18.47   É Deus que me vinga inteiramente e sujeita os povos debaixo de mim;

18.48   o que me livra de meus inimigos; — sim, tu me exaltas sobre os que se levantam contra mim, tu me livras do homem violento.

18.49   Pelo que, ó SENHOR, te louvarei entre as nações e cantarei louvores ao teu nome.

18.50   É ele que engrandece as vitórias do seu rei e usa de benignidade com o seu ungido, com Davi, e com a sua posteridade para sempre.